{"id":5915,"date":"2015-09-02T13:25:07","date_gmt":"2015-09-02T12:25:07","guid":{"rendered":"http:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/?p=5915"},"modified":"2015-10-05T10:24:44","modified_gmt":"2015-10-05T09:24:44","slug":"het-veerkrachtige-verlangen-van-alexandros-washburn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/?p=5915","title":{"rendered":"Het veerkrachtige verlangen van Alexandros Washburn"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n
<\/div><\/div><\/div>\n

Het veerkrachtige verlangen van Alexandros Washburn<\/h3>
<\/div><\/div><\/div>
\n
<\/span><\/span><\/div>
\n

Hij verliet zijn huis niet toen orkaan Sandy langsraasde, onderwijl een spoor van overstromingen en vernielingen achterlatend. Maar voor een onbetaalde stage bij een senator die interesse had in architectuur verliet hij zijn prestigieuze baan als architect w\u00e9l. Alexandros Washburn, de urban guest critic van het Stadmakerscongres 2015 en voormalig hoofd urban designer van New York, is niet bang voor risico\u2019s. Als je maar veerkracht toont. <\/strong><\/p>\n

Door: Anneke Kortleve, Vers Beton<\/em><\/p>\n<\/div><\/section>
\n

<\/span><\/span><\/div>
\n

Washburn (50) studeerde in 1988 af aan Harvard in een master bouwkunde en begon zijn carri\u00e8re als architect in de stad waar hij opgroeide: Washington D.C. Hij was ontevreden over zijn werk, ondanks de prijzen die zijn bureau won. De stad werd naar zijn mening \u2018slechter en slechter\u2019.<\/p>\n

Hij besloot in 1993 daarom het roer om te gooien en ging op zijn bijna-dertigste stage lopen bij senator Daniel Patrick Moynihan. Dit, zo hoopte Washburn, omdat politiek kan werken wanneer zij zich meer bemoeit met de wereld van de architecten. Moynihan stond in zijn politiek beleid bekend als zeer ge\u00ebngageerd met architectuur, terwijl Washburn opviel door zijn kundige memo\u2019s als architect. Zijn gedurfde stap bleek de juist: binnen korte tijd werd hij door Moynihan aangenomen als politiek adviseur.<\/p>\n

Penn station<\/strong>
\nInmiddels wijlen Moynihan wordt door Washburn beschouwd als zijn mentor. De senator was volgens Washburn niet ge\u00efnteresseerd in architectuur an sich, maar zag het als gereedschap om steden te bouwen, of, beter gezegd, als gereedschap om stedelingen te bouwen. Na een jaar vroeg de senator hem te helpen met een voor hem belangrijk project: de herbouw van Pennsylvania Station in New York, een authentiek bouwwerk dat eerder plaats moest maken voor een sportstadion en kantoorgebouwen.<\/p>\n

Washburn verhuisde voor Moynihans droom van Washington D.C. naar New York en werd in 1996 voorzitter van de Pennsylvania Station Redevelopment Corporation. Het \u2018Penn Station\u2019 legde de basis voor zijn denken over stadsplanning: wanneer je de stad leefbaar maakt, leg je het fundament voor de duurzaamheid van een stad. Want wanneer bewoners zich begrepen voelen over hun wensen, zijn ze beter in staat om na te denken over de lange-termijndoelen.<\/p>\n

In 2007 werd Washburn voorzitter van het Department of City Planning in New York vanwege zijn expertise en zijn blik naar de buitenwereld. In dit adviesboard vertelde hij burgemeester Bloomberg hoe volgens hem de stad ontworpen moet worden om bestand te zijn voor de toekomst. Onder zijn hoede werd de Highline ontworpen en gebouwd: de groene strook door Manhattan, gebouwd op een oude spoorlijn.<\/p>\n

Achterblijven<\/strong>
\nNet nadat zijn nieuwe baan van start ging (en net v\u00f3\u00f3r het barsten van de hypotheekbubbel) kocht Washburn een huis dat wij in Nederland zouden scharen onder de noemer \u2018grachtenpand maar dan zonder gracht\u2019 in Red Hook, Brooklyn. Washburn is verliefd op de buurt \u201cvanwege de vele kunstenaars en ambachten en de sprankelende relatie met het water\u201d, vertelde hij in 2013 aan The New York Times, die een artikel en fotoserie over zijn huis publiceerde.<\/p>\n

Die relatie is overigens niet altijd sprankelend, want ook de orkanen Irene en Sandy raasden over Brooklyn. Toen de eerste orkaan zijn opwachting maakte, evacueerde hij met zijn vrouw en dochters. De tweede keer bleef Washburn niettemin achter. Hij wilde namelijk zien wat een storm doet met een huis.<\/p>\n

Filantropie<\/strong>
\nOver die ervaring schreef hij in zijn boek ‘The Nature of Urban Design’. Hierin legt Washburn uit hoe het water zijn huis binnendrong, wat dat met hem deed, en hoe de buurt uiteindelijk veerkracht toonde via mensen die kwamen helpen.<\/p>\n

Dit boek is gefinancierd door The Rockefeller Foundation, een bekende filantropische instelling. Onderdeel van haar filantropie is het programma \u2018Resilient Cities\u2019: een club van honderd steden die onderzoeken hoe een stad zich duurzaam moet ontwikkelen. En daar komt de aap uit de mouw: ook Rotterdam is lid van deze club.<\/p>\n

Verlangen van een stad<\/strong>
\nDie veerkracht, \u2018resilience\u2019, is het hoofdonderwerp van zijn boek. Volgens Washburn moet een stad \u2018mitigatie\u2019 en \u2018adaptie\u2019 (\u2018mitigation and adaption\u2019) als doel hebben om beter bestand te zijn tegen tegenslagen zoals Sandy. Mitigatie, het beperken van de impact van een ramp, kan door de stad te verduurzamen, waardoor klimaatverandering een halt wordt toegeroepen. Adaptie houdt in dat een mogelijke ramp omarmd wordt: je kunt je er tegen weren (bijvoorbeeld door de plint te verhogen en te verzwaren), maar je kunt je ook veerkrachtig opstellen, wetende dat als de ramp komt, hij ook weer vertrekt. Want dat de ramp komt, is onvermijdelijk. Maar dat hij vertrekt, d\u00e1\u00e1r kun je inspelen.<\/p>\n

In zijn boek vergelijkt Washburn ongelijksoortige steden met New York, zoals Seoul, Hamburg, Singapore en Nairobi. Wat hij bewust achterwege laat, is een specifiek plan. ‘The Nature of Urban Design’ moet vooral zoveel duidelijk maken dat er maatregelen moeten worden genomen, en snel al.<\/p>\n

Bewonersbril<\/strong>
\nOm deze maatregelen te nemen, en dus de omslag te maken van weerstand naar veerkracht, is verlangen nodig, verlangen naar leefbaarheid. \u201cDesire leads to change. Change leads to opportunity. A city without desire is a stagnant city, and there will be no change for better or worse.”<\/p>\n

Dat verlangen komt niet bij de stadsplanner vandaan, maar bij de bewoners. Zij willen hun stad beter maken en daarom zijn zij onontbeerlijk in de transitie van een stad. Wanneer je de bewoners overslaat, sla je het verlangen over, en dus de kans op verandering. Het begint met een bottom-up verlangen om een stad te verbeteren en gaat verder in het top-down technisch begrijpen hoe je dat kunt bereiken.<\/p>\n

Om dat te realiseren, moet je volgens Washburn de wensen van bewoners incorporeren in je gedachten. Je kunt dat vergelijken met een \u2018bewonersbril\u2019. Washburn en zijn team gaan bij een herontwikkeling daarom naar een plek toe om met eigen ogen te zien wat voor de bewoners het ideale formaat stoep is, waar begroeiing moet komen en waar overstapplekken gewenst zijn. Weg van de tekentafel, op naar de stad.<\/p>\n

Xcellence en de Washburnizer<\/strong>
\nAlexandros Washburn maakte na zeven jaar stadsontwikkeling in 2014 de overstap naar het Stevens Institute of Technology Faculty, waar hij \u2018CRUX\u2019 heeft opgezet: Coastal Resilience and Urban Xcellence. Hij is daar aangesteld als industry professor: de commerci\u00eble sector financiert zijn onderzoek, met BASF en Lockheed Martin als grootste financierders.<\/p>\n

Vanuit CRUX wil hij de stad veerkrachtiger maken voor extreme natuurrampen en ondertussen de kwaliteit van leven verbeteren. Daarbij maakt hij zijn oplossingen zo concreet mogelijk. Zo bouwt hij nu prototypes van de \u2018Washburnizer\u2019: een reeks van geperforeerde buizen die onder de fundering van een huis lopen en overtollig water af kunnen laten vloeien. Het huis loopt dus wel onder, maar het water vloeit ook weer af. Dat is volgens Washburn een goedkoper en beter idee dan het verhogen van de verdiepingen, of het niet bewonen van de eerste verdieping, aangezien die oplossingen de straat ongezellig maken en een aanslag zijn op de levendigheid. \u201cWe would have killed the heart of our neighbourhood in order to make a few buildings flood-proof. How is that resilient?”<\/p>\n

Even afkloppen. Rotterdam heeft weinig uitzicht op watersnoodrampen. Toch nodigt AIR Washburn uit, net zoals zoveel steden dat doen en deden. We zetten de bewonersbril van Washburn op tijdens het congres. Welke verlangens in Rotterdam kunnen ingelost worden om een beter leefbare plek te maken?<\/p>\n<\/div><\/section><\/p><\/div>\n

Meer over Washburn<\/a><\/p>\n<\/div><\/section>
\n

<\/a><\/div><\/div>
\n
<\/span><\/span><\/div>
\n
\n

Alexandros Washburn<\/strong>:\u00a0\u201cDesire leads to change. Change leads to opportunity. A city without desire is a stagnant city, and there will be no change for better or worse.\u201d<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div><\/section>
\n

<\/span><\/span><\/div>
\n
\n

Alexandros Washburn<\/strong>\u00a0\u201cWe would have killed the heart of our neighbourhood in order to make a few buildings flood-proof. How is that resilient?”<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n<\/div><\/section>
\n

<\/span><\/span><\/div><\/p><\/div>
<\/div><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":12,"featured_media":5919,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[339],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5915"}],"collection":[{"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/12"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5915"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5915\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6232,"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5915\/revisions\/6232"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/5919"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5915"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5915"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/archief.stadmakerscongres.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5915"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}